ELL

„Ik snap het niet. Dat is toch een rockband? Waarom zeggen ze dan dat rock-’n-roll
dood is? Ze spelen toch… IK SNAP HET NIET!!“

Ja, wat moet je daar nou op zeggen. Als je ELL al eens hebt gezien, is het
eigenlijk duidelijk: deze band begraaft het arrogante deel van de rock-’n’-roll, staat
volledig zonder ego op het podium en wil, ondanks de duidelijkste
uitingen van agressie, gewoon dat iedereen van elkaar houdt. Weg met
dat macho-rockster-gedrag, dat eigenlijk alleen maar machtsmisbruik of persoonlijkheidscultussen
in de hand werkt.

In plaats daarvan brute eerlijkheid, fouten, gewoon mens zijn. Alles wat
AI (nog) niet kan. Dus je kunt er maar beter nu bij zijn, voordat het te laat is.
Talloze mensen zeggen na een ELL-concert:
Sympathiek? „Jep!“
Authentiek? „Oh ja!“
Geluid? „Hoe doen ze dat?!?!“
Kortom: het publiek verlaat ELL-shows meestal met een
vaste grijns, goed doordrenkte oren en dat warme, behaaglijke gevoel
alsof je met veel liefde een boterham hebt gekregen.