Vernissage: vrijdag 19 juni 2026, 19:00 uur
Duur tentoonstelling: 19 juni tot 8 augustus 2026
De tentoonstelling "TRACES" van Alexander Kapitanowski en Alexandra Sonntag in het Kunstquartier Osnabrück onderzoekt sporen als een schilderkunstige/tekenende verdichting van ervaringen. Lagen, onderbrekingen, gebaren en subtiele superimposities verwijzen naar fragmenten uit het geheugen en emotionele resonanties. Esthetisch en psychologisch laten de werken zien hoe ervaring zich in de waarneming nestelt - stil, maar blijvend. Het resultaat is een suggestieve beeldtaal die de kijker raakt en sensibiliseert voor innerlijke processen.
De werken van Alexander Kapitanowski zijn een eerbetoon aan het onvoltooide / non-finito: het beeld verschijnt als een open proces van wording. In de spanning tussen de witte grond en de vaste vorm blijft het nog-mogelijke zichtbaar. Gekleurde vlekken en bobbelige details vormen een tegenwicht voor de lege omgeving en plaatsen het afgebeelde in een denkbeeldige ruimtelijkheid. Kapitanowski beweegt zich zo tussen iconografisch motief en affectieve kleur. Hij combineert figuratie met dansachtige gebaren, sporen van wind en beweging, waarbij lichamen niet representeren maar getuigen van staten van overgang en herinnering. Voor Kapitanowski zijn beelden migranten die van herinneringen naar verlangens bewegen. Daarom brengen zijn werken persoonlijke en collectieve herinneringen op een palimpsest- en collageachtige manier samen. Hij "tekent en onderzoekt" motieven uit verschillende culturele tijdperken en ontwikkelt als homo viator een voortdurende verwevenheid met kunstenaars uit het verleden. Zijn foto's blijven bewust open en onaf.
De schilderkunst van Alexandra Sonntag ziet zichzelf als een procesmatige notatie van de ervaring van de wereld.
Haar werken zijn niet het resultaat van een afbeelding, maar van een verdichting van de waarneming: kleur, lijn en oppervlak fungeren als dragers van een onmiddellijke, fysiek gebonden ervaring. In de handeling van het schilderen wordt energie gebundeld, gekanaliseerd en getransformeerd in een beeldtaal die schommelt tussen controle en loslaten. Centrale esthetische middelen zijn gelaagdheid, transparantie en het plaatsen van gebaren. Kleurvlakken worden over elkaar heen gelegd, geopend en weer weggegooid; lijnen verschijnen als sporen van een innerlijk ritme. Zo ontstaan picturale structuren die minder op zichzelf staan dan in beweging zijn. De categorie van het fragment speelt net zo'n belangrijke rol als die van de resonantie: elk element is gerelateerd, reageert op het vorige, moduleert spanningen. Het schilderproces zelf volgt een intuïtieve stroom waarin beslissing en toeval in elkaar overlopen. Sonntag vat deze toestand op als een vorm van verhoogde aandacht waarin externe indrukken en interne sensaties onafscheidelijk samensmelten. Het doek wordt zo een resonantiekamer waarin de waarneming bezinkt - niet als een beeld, maar als een spoor. Deze openheid is een uitnodiging aan de kijker: De beelden vragen niet om een eenduidige lezing, maar laten de kijker toe om zich in te leven. Ze raken het punt waar de eigen ervaringsruimtes met elkaar verbonden zijn, waar de waarneming begint te vibreren en nieuwe, vaak onuitgesproken betekenissen zich ontvouwen.
Duur tentoonstelling: 19 juni tot 8 augustus 2026
De tentoonstelling "TRACES" van Alexander Kapitanowski en Alexandra Sonntag in het Kunstquartier Osnabrück onderzoekt sporen als een schilderkunstige/tekenende verdichting van ervaringen. Lagen, onderbrekingen, gebaren en subtiele superimposities verwijzen naar fragmenten uit het geheugen en emotionele resonanties. Esthetisch en psychologisch laten de werken zien hoe ervaring zich in de waarneming nestelt - stil, maar blijvend. Het resultaat is een suggestieve beeldtaal die de kijker raakt en sensibiliseert voor innerlijke processen.
De werken van Alexander Kapitanowski zijn een eerbetoon aan het onvoltooide / non-finito: het beeld verschijnt als een open proces van wording. In de spanning tussen de witte grond en de vaste vorm blijft het nog-mogelijke zichtbaar. Gekleurde vlekken en bobbelige details vormen een tegenwicht voor de lege omgeving en plaatsen het afgebeelde in een denkbeeldige ruimtelijkheid. Kapitanowski beweegt zich zo tussen iconografisch motief en affectieve kleur. Hij combineert figuratie met dansachtige gebaren, sporen van wind en beweging, waarbij lichamen niet representeren maar getuigen van staten van overgang en herinnering. Voor Kapitanowski zijn beelden migranten die van herinneringen naar verlangens bewegen. Daarom brengen zijn werken persoonlijke en collectieve herinneringen op een palimpsest- en collageachtige manier samen. Hij "tekent en onderzoekt" motieven uit verschillende culturele tijdperken en ontwikkelt als homo viator een voortdurende verwevenheid met kunstenaars uit het verleden. Zijn foto's blijven bewust open en onaf.
De schilderkunst van Alexandra Sonntag ziet zichzelf als een procesmatige notatie van de ervaring van de wereld.
Haar werken zijn niet het resultaat van een afbeelding, maar van een verdichting van de waarneming: kleur, lijn en oppervlak fungeren als dragers van een onmiddellijke, fysiek gebonden ervaring. In de handeling van het schilderen wordt energie gebundeld, gekanaliseerd en getransformeerd in een beeldtaal die schommelt tussen controle en loslaten. Centrale esthetische middelen zijn gelaagdheid, transparantie en het plaatsen van gebaren. Kleurvlakken worden over elkaar heen gelegd, geopend en weer weggegooid; lijnen verschijnen als sporen van een innerlijk ritme. Zo ontstaan picturale structuren die minder op zichzelf staan dan in beweging zijn. De categorie van het fragment speelt net zo'n belangrijke rol als die van de resonantie: elk element is gerelateerd, reageert op het vorige, moduleert spanningen. Het schilderproces zelf volgt een intuïtieve stroom waarin beslissing en toeval in elkaar overlopen. Sonntag vat deze toestand op als een vorm van verhoogde aandacht waarin externe indrukken en interne sensaties onafscheidelijk samensmelten. Het doek wordt zo een resonantiekamer waarin de waarneming bezinkt - niet als een beeld, maar als een spoor. Deze openheid is een uitnodiging aan de kijker: De beelden vragen niet om een eenduidige lezing, maar laten de kijker toe om zich in te leven. Ze raken het punt waar de eigen ervaringsruimtes met elkaar verbonden zijn, waar de waarneming begint te vibreren en nieuwe, vaak onuitgesproken betekenissen zich ontvouwen.